Verslag Honeybee-racing - 3 juni 2020



Ja mensen, eindelijk weer het circuit op, dit keer bij de vriendelijke organisatie van Racecracks op het TT-circuit wat inmiddels voorzien was van nieuw asfalt. Een mooie dag, die lichtbewolkt begon maar al snel werd het warm. 10 maanden was het alweer geleden voor mij sinds mijn meest dramatische racejaar ooit 2019... Hoe zou het nu gaan verlopen.…


Sessie 1

Met een oude achterband en remblokjes heb ik de 1e sessie gereden, al snel bleek dat de baan superstrak is en geen oneffentheden vertoond, meer grip als eerder? Geen idee ik heb weinig gemerkt, eigenlijk geen verschil met het verleden. Na sessie 1 een nieuwe achterband erop!


Sessie 2

Al direct ging deze sessie makkelijker, en maakte ik grote stappen, het blok van de Ducati loopt supermooi (dank aan Johnny Willemsen van MCT) en de nieuwe uitlaat klinkt ook heerlijk (dieper en stiller).

Echter in ronde 4 gebeurt er iets onverwachts... Bij het insturen van de GT-bocht vliegt er rechts van mij een rijder langs mij heen die in volle vaart mijn voorwiel onderuit rijdt en ja hoor, daarna vloog ik dus samen met deze idioot de grindbak in.

Na een flinke scheld kannonade vanuit mijn kant vanuit adrenaline naar deze $%^&& kon ik zelf terug naar de paddock rijden, motorisch gelukkig niets aan de hand, maar wel een kapot pak, deuk in m’n vertrouwen, voetsteun krom etc etc jullie kennen het wel.


Sessie 3

Voor sessie 3 was de Duc weer klaar (dank aan Klaas hiemstra ) en lang leve ductape. Mijn arm (flinke schaafplek) weer verbonden en mocht ik van de medics ook weer de baan op. Door deze klap kon ik met mijn focus en concentratie weer opnieuw beginnen, en reed desondanks nog 1 seconde harder in de 3e sessie.

Echter was het hiermee wel gedaan en kon ik geen snellere tijd meer klokken voor die dag, wel weer veel geleerd en deze keer ook onthouden.

Tijdens de laatste sessie kwam mijn vertrouwen weer aardig terug en heb ik met 3 rijders nog leuk samen gereden, kortom goed afgesloten maar vandaag nekpijn, en overal eigenlijk pijn.

Verder viel het op dat de meeste bekenden waarschijnlijk doordat het voor hun ook weer de 1e keer op het circuit was, zij allemaal weer een beetje moesten wennen en daardoor ook niet hun toptijden reden. Ik denk wel dat de baan nog strakker is, dit resulteerde in het feit dat de banden erg netjes en mooi 'tekenden'.


Speciaal dank aan:

Jan Degelijk,

Klaas Hiemstra,

Sebastian Snip,

Joyce Ayla en

Albert Sjaltema

voor hun support.


Nu weer een druk sleutelweekend voor de boeg want de Duc moet volgende week klaar zijn, dan staat Mettet op de kalender.